Legitymowanie jest czynnością, którą w praktyce ochrony trzeba udokumentować tak, aby dało się odtworzyć kto wykonywał czynność, kogo dotyczyła, kiedy i gdzie do niej doszło oraz jaki był powód i przebieg działań. Najbardziej typową formą takiego utrwalenia jest notatka służbowa (notatka), ponieważ pozwala w sposób opisowy i uporządkowany przedstawić okoliczności zdarzenia, bez rozbudowanej "kontrolnej" struktury.
Odpowiedź "notatkę." jest trafna, bo notatka służbowa jest elastyczna: można w niej ująć dane identyfikacyjne, podstawę podjęcia czynności, zachowanie osoby, ewentualnych świadków oraz rezultat (np. pouczenie, odmowa współpracy, wezwanie Policji). Taka forma jest też praktyczna do przekazania przełożonemu lub do akt sprawy, gdy zdarzenie wymaga dalszych działań.
Pozostałe propozycje są mylące z uwagi na ich zastosowanie:
- "wpis w Książce raportów." – wpis w rejestrze służby bywa stosowany do ogólnego odnotowania zdarzeń podczas zmiany, ale nie zawsze zastępuje opisową dokumentację konkretnej czynności. Często wpis jest skrótowy, a szczegóły są w notatce.
- "protokół pokontrolny." – protokół kojarzy się z formalną kontrolą (np. kontrolą stanu zabezpieczeń, sprawdzeniem wyposażenia, audytem), a nie z legitymowaniem osoby w toku interwencji.
- "wpis w Dzienniku wydarzeń." – podobnie jak książka raportów, dziennik służy do chronologicznego rejestrowania zdarzeń; jednak legitymowanie jako czynność zwykle wymaga dokładniejszego opisu w notatce, a ewentualny wpis może być tylko sygnałem, że notatkę sporządzono.
Na egzaminie warto kierować się zasadą: czynność interwencyjna → notatka, a rejestr służby (dziennik/raport) służy do ogólnego odnotowania przebiegu zmiany i najważniejszych zdarzeń. Jeśli w pytaniu nie doprecyzowano procedury wewnętrznej, wybiera się formę najbardziej uniwersalną i opisową.
