Po sfrezowaniu warstwy ścieralnej na powierzchni odsłoniętej warstwy wiążącej pozostają luźne cząstki kruszywa, pył mineralny i drobny urobek. Jeżeli nie zostaną usunięte, tworzą warstwę rozdzielającą, która ogranicza kontakt nowo układanej mieszanki mineralno-asfaltowej z podłożem. W praktyce oznacza to gorszą sczepność międzywarstwową i większe ryzyko uszkodzeń eksploatacyjnych.
Z tego powodu działaniem wykonywanym w pierwszej kolejności jest oczyszczenie szczotką mechaniczną (często łącznie z odkurzaniem/wywiezieniem urobku, zależnie od organizacji robót). Dopiero na czystej, przygotowanej powierzchni rozważa się kolejne kroki technologiczne przewidziane dla danej konstrukcji nawierzchni.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują jako "pierwszy krok"?
- Skropienie emulsją asfaltową wykonuje się w celu uzyskania połączenia warstw, ale zastosowane na zabrudzone podłoże może "związać" pył zamiast podłoża, co osłabia efekt.
- Skropienie asfaltem upłynnionym również nie rozwiązuje problemu luźnych zanieczyszczeń; dodatkowo dobór lepiszcza i technologii zależy od wymagań i specyfikacji, więc nie jest to uniwersalny "pierwszy" etap.
- Wzmocnienie geowłókniną nie jest standardową czynnością po każdym frezowaniu; stosuje się je w szczególnych rozwiązaniach (np. jako przekładkę przeciwspękaniową), a i wtedy podłoże musi być przygotowane i czyste.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy kolejności robót po frezowaniu, najpierw myśl o czynnościach "porządkowych" (czystość, usunięcie urobku), a dopiero później o zabiegach z lepiszczem lub materiałach przekładkowych.
