W przypadku nadruku na długopisach (wyrób gotowy o kształcie przestrzennym) najprostszą i podstawową metodą oceny jakości jest ocena wizualna nadruku. Polega ona na sprawdzeniu, czy nadruk jest czytelny i zgodny z wymaganiami: czy ma właściwe położenie, nie jest rozmazany, nie ma ubytków, smug, zabrudzeń, przesunięć czy podwójnego odbicia. Taka kontrola jest szybka i pozwala od razu odsiać sztuki wadliwe.
Odpowiedź "sprawdzenie prostokątności" nie pasuje do oceny nadruku na długopisie. Prostokątność jest cechą geometryczną typową dla elementów płaskich/formatów (np. arkuszy, elementów ciętych), a nie standardowym kryterium oceny nadruku na przedmiocie cylindrycznym lub o nieregularnym kształcie.
Odpowiedzi "sprawdzenie gęstości optycznej" oraz "ocena densytometryczna" dotyczą kontroli pomiarowej, najczęściej prowadzonej na polach kontrolnych lub jednolitych aplach na podłożach płaskich, gdzie warunki pomiaru są powtarzalne. Na długopisach takie pomiary mogą być utrudnione (mała powierzchnia, krzywizna, ograniczony dostęp, zmienna geometria) i nie są pierwszym, "wystarczającym" kryterium w podstawowej ocenie jakości wyrobu.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: gdy pytanie dotyczy szybkiej oceny wyrobu z nadrukiem, a nie szczegółowej kontroli parametrów barwy w procesie, najczęściej właściwa jest kontrola wizualna. Pomiary instrumentalne dobiera się wtedy, gdy wymagają tego specyfikacje klienta albo procedura jakości i gdy produkt umożliwia wiarygodny pomiar.
