Próbka o właściwościach higroskopijnych ma tendencję do pochłaniania wilgoci z powietrza. W praktyce laboratoryjnej oznacza to ryzyko, że podczas transportu lub przechowywania zmieni się:
- masa próbki (co jest krytyczne przy ważeniu i obliczeniach),
- skład (np. stopień uwodnienia, zawartość wody, a pośrednio także stężenia składników w przeliczeniu na suchą masę),
- powtarzalność i porównywalność wyników.
Z tego powodu właściwe jest pakowanie "w hermetyczne opakowania", czyli takie, które stanowią możliwie dobrą barierę dla pary wodnej i ograniczają wymianę z atmosferą. W praktyce są to np. szczelne pojemniki lub worki/folie o odpowiedniej barierowości zamykane w sposób szczelny.
Odpowiedź "w worki papierowe" jest nieprawidłowa, bo papier jest materiałem porowatym i łatwo przepuszcza wilgoć, a dodatkowo może ją adsorbować. To sprzyja zawilgoceniu próbki.
Odpowiedź "w worki jutowe" także jest nieprawidłowa: juta jest włóknem naturalnym, chłonnym i nie zapewnia bariery dla pary wodnej, więc próbka może szybko nabierać wilgoci z otoczenia.
Odpowiedź "w drewniane skrzynie" nie rozwiązuje problemu higroskopijności: skrzynia może chronić mechanicznie, ale drewno również jest materiałem porowatym i niehermetycznym. Nie zapewnia kontroli wilgotności, więc nie zabezpiecza próbki przed zmianami spowodowanymi absorpcją wody.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "higroskopijny", myśl o ochronie przed wodą z powietrza: szczelność, bariera, ograniczenie kontaktu z atmosferą.
