Lawenda (zwłaszcza gatunki i odmiany uprawiane w ogrodach) jest rośliną kojarzoną z warunkami bardziej suchymi i nasłonecznionymi. W praktyce ogrodniczej kluczowe są trzy cechy podłoża: odczyn, przepuszczalność i wilgotność.
- Odczyn lekko zasadowy (lub co najmniej niekwaśny) jest korzystny, bo lawenda lepiej rośnie na glebach wapiennych i w warunkach, gdzie pH nie jest obniżone. Zbyt kwaśne podłoże może ograniczać wzrost i pogarszać zimowanie.
- Przepuszczalność oznacza, że woda nie zalega w strefie korzeni. To ważne, bo przy zastoinach wodnych rośnie ryzyko gnicia korzeni i zamierania roślin, szczególnie zimą i w okresach chłodnych.
- Umiarkowana wilgotność jest bezpieczniejsza niż "bardzo wilgotna". Lawenda znosi krótkotrwałe przesuszenie lepiej niż długotrwałe podmoknięcie.
Dlatego odpowiedź "lekko zasadową, przepuszczalną i umiarkowanie wilgotną" najlepiej oddaje praktyczne wymagania stanowiska pod lawendę.
Pozostałe propozycje są typowymi pułapkami egzaminacyjnymi: wariant "o odczynie obojętnym, zwięzłą i dostatecznie wilgotną" wprowadza glebę zwięzłą, czyli słabiej napowietrzoną i gorzej odprowadzającą wodę; to nie jest korzystne dla lawendy. Odpowiedź "o odczynie kwaśnym, próchniczną i bardzo wilgotną" łączy dwa niekorzystne kierunki naraz: kwaśny odczyn oraz wysoką wilgotność. Z kolei "lekko kwaśną, przepuszczalną i dość wilgotną" częściowo trafia w przepuszczalność, ale odczyn "lekko kwaśny" nie jest typowym zaleceniem dla lawendy, więc nie opisuje najlepszego przygotowania gleby.
W praktyce, aby uzyskać odpowiednie podłoże, często poprawia się drenaż (np. dodając materiał rozluźniający), unika się ciężkich glin oraz dba o to, by podlewanie nie utrzymywało stałej mokrości.
