Cis pospolity (Taxus baccata) jest rośliną dość tolerancyjną, ale w praktyce ogrodniczej przyjmuje się, że najlepsze efekty daje na glebach żyznych, próchnicznych i przepuszczalnych, które utrzymują umiarkowaną, stabilną wilgotność. Takie podłoże sprzyja prawidłowemu rozwojowi systemu korzeniowego i ogranicza stres wodny po posadzeniu.
Odpowiedź "zasadową, dostatecznie wilgotną" jest zgodna z typowym opisem stanowiska dla cisa: preferuje on gleby od obojętnych do zasadowych (zwłaszcza na podłożach wapiennych) oraz wilgotność umiarkowaną, czyli bez przesuszeń i bez zastoin wody. W przygotowaniu stanowiska oznacza to m.in. dbałość o strukturę i przepuszczalność oraz o to, by gleba nie była trwale mokra.
Pozostałe propozycje są problematyczne z powodów praktycznych:
- "zasadową, piaszczystą" – sama zasadowość nie wystarcza; gleby piaszczyste często są jałowe i szybko przesychają. Cis znosi różne typy gleb, ale przy czystych piaskach częściej wymaga intensywniejszej pielęgnacji (nawadnianie, poprawa próchnicą).
- "bardzo kwaśną, lekką" – bardzo niskie pH jest typowe dla roślin kwasolubnych, natomiast cis nie jest klasyczną rośliną kwasolubną. Dodatkowo "lekka" gleba częściej oznacza mniejszą pojemność wodną i składników, co może pogarszać wzrost.
- "kwaśną, podmokłą" – podmokłość jest szczególnie niekorzystna dla wielu krzewów i drzew, bo powoduje niedotlenienie korzeni i zwiększa ryzyko chorób. U cisa może to prowadzić do zamierania i słabego przyrostu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "podmokła", zwykle jest to sygnał ostrzegawczy – dla większości roślin ozdobnych (w tym cisa) lepsza jest wilgotność umiarkowana i dobra przepuszczalność niż stałe zastoiny wody.
