W praktyce dekontaminacja obejmuje etapy prowadzące do ograniczenia lub eliminacji drobnoustrojów, a końcowym etapem dla wyrobów krytycznych (wchodzących w kontakt z jałowymi tkankami) jest zwykle sterylizacja. Dla sprzętu wykonanego ze stali nierdzewnej najczęściej wybieraną i najbardziej typową metodą jest sterylizacja parą wodną, ponieważ stal nierdzewna z reguły jest materiałem odpornym na działanie wysokiej temperatury i wilgoci, a para wodna umożliwia skuteczne oddziaływanie na mikroorganizmy w całej komorze i na powierzchniach wyrobu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepszym wyborem w tym ujęciu?
- "Dezynfekcja alkoholowa" to dezynfekcja, a nie sterylizacja. Może zmniejszyć liczbę drobnoustrojów, ale nie jest metodą zapewniającą jałowość narzędzi. Dodatkowo bywa ograniczona do powierzchni i zależy od warunków (czas kontaktu, zabrudzenia, pokrycie).
- "Sterylizacja gazowa" jest metodą stosowaną głównie wtedy, gdy wyrób nie toleruje wysokiej temperatury lub wilgoci albo ma specyficzne wymagania. Może być właściwa dla pewnych materiałów i konstrukcji, ale dla typowych narzędzi stalowych nie jest rozwiązaniem pierwszego wyboru, jeśli dopuszczalna jest para.
- "Dezynfekcja suchym ciepłem" również nie jest tym samym co sterylizacja (w brzmieniu odpowiedzi wskazano dezynfekcję). Ponadto suche ciepło ma inną charakterystykę i w wielu przypadkach nie jest preferowane dla standardowych narzędzi stalowych w porównaniu z parą, a dobór zawsze powinien wynikać z wymagań procesu i wyrobu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach mieszają się pojęcia dezynfekcji i sterylizacji, najpierw ustal, czy pytanie dotyczy osiągnięcia jałowości. Jeżeli tak, odpowiedź będąca dezynfekcją zazwyczaj odpada. Ostatecznie w realnej pracy decydują też: instrukcja producenta (IFU), klasyfikacja wyrobu, sposób pakietowania oraz kwalifikacja wsadu i cyklu w danym urządzeniu.
