Proces oceny zgodności z normą polega na porównaniu tego, jak organizacja działa w praktyce, z wymaganiami zapisanymi w normie. W praktyce oznacza to m.in. planowanie oceny, zbieranie obiektywnych dowodów (np. zapisy, obserwacje, rozmowy), identyfikowanie niezgodności oraz formułowanie wniosków i działań korygujących.
W wielu systemach zarządzania istotną rolę pełni audyt wewnętrzny, bo pomaga wykryć luki i przygotować firmę do zewnętrznej weryfikacji. Z kolei audyt zewnętrzny pojawia się wtedy, gdy potrzebne jest niezależne potwierdzenie (np. w procesie certyfikacji przez jednostkę zewnętrzną). Dlatego trafne jest stwierdzenie, że ocena zgodności może wymagać udziału zarówno audytora wewnętrznego, jak i zewnętrznego — zależy to od celu i przyjętego modelu potwierdzania zgodności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "…nie wymaga udziału zewnętrznego audytora" – jest zbyt kategoryczne. Jeśli organizacja chce uzyskać formalne potwierdzenie zgodności (np. certyfikat), udział strony zewnętrznej jest typowy.
- "…wymaga udziału zewnętrznego audytora" – również jest zbyt kategoryczne, bo ocena zgodności może być prowadzona wyłącznie wewnętrznie (np. samoocena, audyt wewnętrzny) bez udziału podmiotu zewnętrznego.
- "…wymaga udziału wewnętrznego audytora" – nie zawsze jest to warunek konieczny w każdej formie oceny; w części sytuacji ocena może być realizowana przez inne osoby pełniące funkcje kontrolne lub przez zespół zewnętrzny w ramach ustalonego procesu.
Na egzaminie zwracaj uwagę na słowa-klucze: "wymaga" (zawsze) vs "może wymagać" (zależnie od okoliczności). W obszarze norm i audytów to rozróżnienie bywa decydujące.
