Glikozydy nasercowe (kardiotoniczne) to grupa związków roślinnych o silnym działaniu na mięsień sercowy, stosowana historycznie i klinicznie w terapii wybranych zaburzeń pracy serca. Klasycznym, podręcznikowym źródłem tych związków są surowce z rodzaju Digitalis, czyli naparstnice.
Odpowiedź "Naparstnica purpurowa" jest poprawna, ponieważ Digitalis purpurea jest powszechnie wskazywana jako roślina zawierająca glikozydy nasercowe (np. związki powiązane z digoksyną/digitoksyną w ujęciu dydaktycznym). Z punktu widzenia praktyki aptecznej ważne jest skojarzenie: naparstnica = glikozydy nasercowe = silne działanie na serce.
Pozostałe propozycje są typowymi surowcami zielarskimi, ale ich główne grupy związków czynnych i zastosowania są inne:
- "Mięta pieprzowa" kojarzona jest głównie z dolegliwościami przewodu pokarmowego (olejek eteryczny, działanie wiatropędne i rozkurczowe), a nie z glikozydami nasercowymi.
- "Pokrzywa" jest częściej łączona z działaniem moczopędnym i wspomagającym, a nie z kardiotonicznymi glikozydami nasercowymi.
- "Rumianek" jest typowym surowcem o działaniu przeciwzapalnym i rozkurczowym (m.in. składniki olejku eterycznego i związki flawonoidowe), nie jest natomiast źródłem glikozydów nasercowych.
W przygotowaniu do egzaminu pomaga budowanie map skojarzeń: najpierw łączysz grupę związków (glikozydy nasercowe), potem roślinę–źródło (naparstnica), a na końcu profil działania (silny wpływ na serce). To ogranicza zgadywanie na podstawie popularności ziół.
