Marginalizacja społeczna to sytuacja, w której dana osoba lub grupa ma ograniczony udział w życiu społecznym, gorszy dostęp do wpływu na decyzje oraz mniejszą sprawczość w sprawach, które jej dotyczą. W obszarze wsparcia osób z niepełnosprawnością marginalizacja często nie polega na braku usług, lecz na tym, że wsparcie jest organizowane bez udziału osoby, której dotyczy.
Odpowiedź "Osoba niepełnosprawna jest pomijana przy podejmowaniu decyzji dotyczących jej opieki" opisuje właśnie taki mechanizm. Jeśli decyzje (np. o planie dnia, formach pomocy, wyborze terapii, sposobie komunikacji, zakresie asystencji) zapadają ponad głową osoby, jest ona traktowana przedmiotowo. To ogranicza autonomię, prawo do samostanowienia i realne uczestnictwo w życiu społecznym, czyli stanowi praktyczny przykład marginalizacji.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do pojęcia marginalizacji, ponieważ opisują udzielanie wsparcia lub dostęp do usług:
- "Otrzymuje wsparcie finansowe od rządu" – świadczenie może zmniejszać bariery ekonomiczne; samo w sobie nie jest wykluczaniem.
- "Ma dostęp do specjalnych programów edukacyjnych" – to przykład działań wyrównujących szanse, a nie ograniczających udział.
- "Korzysta z usług terapeuty" – terapia jest formą wsparcia zdrowotnego/psychospołecznego; nie oznacza odsuwania na margines.
W praktyce rola asystenta polega na wzmacnianiu podmiotowości: pytaniu o preferencje, wspieraniu komunikacji, dawaniu wyboru i umożliwianiu podejmowania decyzji. To ogranicza ryzyko marginalizacji nawet wtedy, gdy osoba potrzebuje intensywnej pomocy.
