W praktyce przemysłowej techniką szczególnie kojarzoną z drukiem opakowań i etykiet na bardzo różnych materiałach jest druk fleksograficzny. Wynika to z konstrukcji procesu i typowych zastosowań: fleksografia jest szeroko używana do zadruku podłoży niechłonnych lub trudniejszych w prowadzeniu, takich jak folie z tworzyw sztucznych czy materiały metalizowane, a także do pracy w produkcji rolowej (wstęgowej) charakterystycznej dla wielu wyrobów opakowaniowych.
Odpowiedź "Druk offsetowy" bywa kusząca, ponieważ offset jest bardzo popularny w poligrafii, jednak jego typowe zastosowania to przede wszystkim druk na papierze i kartonie (np. wydawnictwa, akcydensy). Owszem, istnieją rozwiązania do druku na podłożach specjalnych, ale w kontekście opakowań i etykiet na foliach nie jest to najczęściej wskazywana technologia jako "najbardziej odpowiednia".
Odpowiedź "Druk cyfrowy" kojarzy się z elastycznością i krótkimi seriami, personalizacją czy szybkim przygotowaniem, ale nie jest to domyślna technika dla masowej produkcji opakowań na szerokim spektrum folii i materiałów metalizowanych. Wybór cyfrowego częściej wynika z wymagań nakładu, zmiennych danych albo czasu realizacji, a nie z "najbardziej odpowiedniej" technologii dla podłoży foliowych w ogólności.
Odpowiedź "Sitodruk" rzeczywiście pozwala drukować na wielu materiałach (w tym na tworzywach), ale jest zwykle wybierany dla innych celów: uzyskania bardzo grubych warstw farby, efektów specjalnych, nadruków funkcjonalnych lub specyficznych zastosowań. W typowej, wielonakładowej produkcji opakowań i etykiet na foliach jako podstawowa technologia częściej wskazywana jest fleksografia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa kluczowe typu opakowania, etykiety, folie, metalizowane podłoża, najczęściej chodzi o rozpoznanie technologii dominującej w druku opakowaniowym, czyli fleksografii.
