PWM (Pulse Width Modulation) to technika sterowania, w której przy stałej częstotliwości zmienia się wypełnienie (stosunek czasu "ON" do całego okresu). Zmiana wypełnienia zmienia wartość średnią napięcia/prądu, a więc i średnią moc dostarczaną do odbiornika.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: Silnik DC?
W mechatronice PWM jest podstawową metodą regulacji prędkości silników prądu stałego: większe wypełnienie oznacza większą średnią moc, co zwykle przekłada się na wyższą prędkość (w typowych układach z regulacją napięcia zasilania silnika). W dokumentacji sterowników napędów DC często spotyka się wejście "PWM", "EN/PWM" lub opis wypełnienia jako nastawy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Silnik krokowy – standardowo steruje się go sygnałami typu step/direction, gdzie liczba impulsów odpowiada wykonanym krokom, a częstotliwość impulsów odpowiada prędkości. Szerokość impulsu bywa stała (w wymaganym zakresie czasowym), więc PWM nie jest tu podstawowym pojęciem z dokumentacji. PWM może pojawić się w zaawansowanych sterownikach (np. do regulacji prądu faz), ale nie jest to najbardziej typowe skojarzenie.
- Czujnik temperatury – mierzy temperaturę i przekazuje sygnał (analogowy lub cyfrowy). PWM nie jest naturalnym, podstawowym terminem opisującym pracę czujnika; PWM częściej dotyczy elementów wykonawczych (napędy, zasilanie, regulacja mocy).
- Zasilacz – zasilacze impulsowe i przetwornice rzeczywiście wykorzystują sterowanie impulsowe (często PWM) do regulacji napięcia. Jednak w kontekście podstawowych zastosowań w mechatronice, gdy w dokumentacji widzisz "PWM" bez doprecyzowania, najczęściej chodzi o sterowanie elementem wykonawczym, zwłaszcza silnikiem DC.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach jest "silnik DC" oraz "silnik krokowy", a pytanie dotyczy PWM, to zwykle chodzi o regulację mocy/prędkości (PWM) vs pozycjonowanie krokami (step/direction).
