Szew francuski (fr. "French seam") jest szwem wykończeniowym, którego istotą jest zamknięcie surowych krawędzi materiału wewnątrz szwu. W praktyce oznacza to, że po uszyciu i ponownym przeszyciu (z odpowiednim zaprasowaniem/odwróceniem) zapasy szwu nie są widoczne, a brzegi tkaniny nie mają tendencji do strzępienia.
Dlatego definicja: "łączenie dwóch kawałków tkaniny w taki sposób, że brzegi tkaniny są ukryte" trafnie opisuje sens tego rozwiązania: estetyka wnętrza wyrobu oraz zabezpieczenie krawędzi bez konieczności dodatkowego obrzucania overlockiem czy lamowania.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami skojarzeniowymi":
- Opis mówiący o "dekoracyjnych wzorach" dotyczy raczej haftu, przeszyć ozdobnych albo ściegów dekoracyjnych, a nie technologii ukrywania zapasów szwu.
- Stwierdzenie o "tworzeniu kieszeni" miesza pojęcie szwu z elementem konstrukcyjnym. Kieszeń może być wszywana różnymi metodami, ale nie jest definiowana przez sam "szew francuski".
- Wskazanie na "mankiety" również przenosi uwagę na część garderoby. Mankiety wykonuje się przez podwinięcia, doszycia, doszywanie listw itp., a nie przez jeden szczególny typ szwu służący do ukrycia krawędzi łączenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w definicji pojawiają się słowa "ukryte brzegi", "czyste wykończenie", "wewnątrz szwu" lub "bez strzępienia", zwykle chodzi o rozwiązania wykończeniowe (takie jak szew francuski), a nie o elementy konstrukcyjne typu kieszeń czy mankiet.
