Badania organoleptyczne polegają na ocenie tkaniny zmysłami: wzrokiem (m.in. połysk, układanie się), dotykiem (miękkość, śliskość, "chwyt"), a czasem także wrażeniem ciężaru i sprężystości. Opis "miękki, lekki i ma jedwabisty połysk" najtrafniej pasuje do jedwabiu, który jest kojarzony z delikatnością, gładkością i naturalnym, subtelnym połyskiem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują wprost do opisu?
- Bawełna bywa miękka, ale najczęściej ma wygląd bardziej matowy i "suchszy" chwyt. Oczywiście wykończenia mogą zmieniać odczucia, jednak sam opis "jedwabisty połysk" nie jest dla niej typowy.
- Poliester może być lekki i potrafi mieć wyraźny połysk, ale w zadaniu podkreślono wrażenie "jedwabiste" jako cechę rozpoznawczą. W praktyce połysk poliestru bywa bardziej "techniczy" i zależy od przędzy oraz apretury, więc bez dodatkowych informacji nie jest to najbardziej prawdopodobny wybór.
- Wełna ma zwykle chwyt bardziej sprężysty, "cieplejszy" i objętościowy. Może być miękka, ale rzadziej jest kojarzona z lekką, gładką tkaniną o jedwabistym połysku.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o identyfikację tkanin zwracaj uwagę na słowa-klucze (np. "jedwabisty połysk", "śliskość", "delikatność") i łącz je z najbardziej charakterystycznym surowcem. Jeśli w opisie pojawiają się cechy mogące wynikać z wykończenia, rozważ, który surowiec jest najbardziej typowy dla podanego zestawu wrażeń.
