BZT5 (biochemiczne zapotrzebowanie tlenu po 5 dobach) to wskaźnik opisujący, ile tlenu (wyrażone w mg O2/l) zostanie zużyte przez mikroorganizmy podczas rozkładu biodegradowalnych związków organicznych obecnych w próbce.
Kluczowa zasada interpretacji jest stała: im większe BZT5, tym większe obciążenie ścieków zanieczyszczeniem organicznym. Z tego powodu:
- odpowiedź "Ścieki są czyste" jest nieprawidłowa, bo wartość dodatnia na poziomie kilkudziesięciu mg O2/l oznacza, że w próbce jest istotna ilość materii biodegradowalnej, która zużyje tlen,
- odpowiedź "Ścieki są silnie zanieczyszczone" jest nieprawidłowa, ponieważ "silne" zanieczyszczenie przypisuje się zwykle wyraźnie wyższym poziomom wskaźnika; 30 mg O2/l nie odpowiada typowo skrajnie wysokiemu obciążeniu,
- odpowiedź "Nie można ocenić jakości ścieków na podstawie tego wyniku" jest nieprawidłowa w ujęciu egzaminacyjnym: BZT5 jest właśnie parametrem używanym do jakościowej oceny zanieczyszczenia organicznego (choć w praktyce pełna ocena jakości ścieków wymaga też innych wskaźników).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Ścieki są lekko zanieczyszczone." W praktyce laboratoryjnej warto pamiętać, że na interpretację mogą wpływać: sposób pobrania i konserwacji próbki, obecność inhibitorów biologicznych oraz to, czy oceniamy ścieki surowe, oczyszczone czy wodę odbiornika. Na egzaminie zwykle zakłada się standardową, tabelaryczną klasyfikację BZT5.