Cellulit jest związany przede wszystkim ze zmianami strukturalnymi w tkance podskórnej (m.in. ułożeniem przegród łącznotkankowych i architekturą tkanki tłuszczowej). Dlatego w badaniu skóry objętej cellulitem kluczowe jest użycie metody, która potrafi zobrazować warstwy położone głębiej niż powierzchnia naskórka i dać możliwie obiektywną dokumentację.
Odpowiedź "ultrasonografię" uzasadnia to, że USG (w tym ultrasonografia wysokiej częstotliwości) umożliwia nieinwazyjne obrazowanie skóry i tkanki podskórnej. Dzięki temu można oceniać parametry związane z cellulitem, np. organizację tkanki tłuszczowej, przebieg przegród oraz porównywać stan przed i po terapii.
Pozostałe propozycje dotyczą innych problemów diagnostycznych:
- "ewaporymetrię" stosuje się do pomiaru przeznaskórkowej utraty wody (TEWL), czyli do oceny bariery naskórkowej. To przydatne np. przy suchości skóry lub podrażnieniach, ale nie opisuje zmian w tkance podskórnej typowych dla cellulitu.
- "profilometrię" wykorzystuje się do analizy mikrorzeźby powierzchni skóry (np. chropowatość, drobne nierówności, zmarszczki). Cellulit nie jest wyłącznie problemem "powierzchni", więc sama profilometria nie daje właściwej oceny stopnia zmian.
- "meksametrię" przeznacza się do oceny melaniny i hemoglobiny (pigmentacja i rumień). To badanie jest adekwatne np. przy przebarwieniach lub ocenie zaczerwienienia, ale nie diagnozuje cellulitu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy problem dotyczy warstw głębokich (tkanka podskórna) wybieraj obrazowanie; gdy dotyczy bariery naskórka – wybieraj TEWL; gdy dotyczy barwnika/rumienia – wybieraj meksametrię; a gdy dotyczy powierzchni – profilometrię.
