Wyłączniki różnicowoprądowe (RCD) ocenia się m.in. przez sprawdzenie, przy jakiej wartości prądu różnicowego następuje zadziałanie. W zadaniu podano, że oba aparaty mają znamionowy prąd różnicowy IΔn = 30 mA, a dodatkowo przyjęto kryterium oceny:
- prąd wyzwalający nie może być mniejszy niż 0,5·IΔn,
- i nie może przekraczać IΔn.
Najpierw wyznacza się dolną granicę dopuszczalnego przedziału:
0,5·IΔn = 0,5·30 mA = 15 mA
Otrzymujemy więc zakres akceptowalny: 15 mA ≤ IΔa ≤ 30 mA, gdzie IΔa to zmierzony prąd zadziałania (wyzwolenia).
Następnie dla każdego z dwóch wyłączników porównuje się wynik z tabeli z tym przedziałem:
- Jeżeli wynik mieści się w przedziale 15–30 mA, wyłącznik spełnia przyjęte kryterium i uznaje się go za działający prawidłowo.
- Jeżeli wynik jest poniżej 15 mA (zadziałanie "za wcześnie") albo powyżej 30 mA (zadziałanie "za późno" lub brak zadziałania do wartości znamionowej), to nie spełnia warunku z treści i należy go uznać za nieprawidłowy w tym teście.
Odpowiedź "pierwszy działa prawidłowo, a drugi działa nieprawidłowo." jest zgodna z sytuacją, w której pierwszy wynik mieści się w wymaganym zakresie, a drugi jest poza nim.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo:
- stwierdzenie, że oba działają prawidłowo, ignoruje fakt, że co najmniej jeden wynik nie spełnia ograniczeń 15–30 mA,
- stwierdzenie, że pierwszy jest nieprawidłowy, a drugi prawidłowy, wynika zwykle z pomylenia kolumn/wierszy tabeli,
- stwierdzenie, że oba są nieprawidłowe, byłoby prawdziwe tylko wtedy, gdy oba wyniki leżały poza zakresem, czego nie potwierdza wskazana poprawna konkluzja.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj najpierw przedział dopuszczalny (tu 15–30 mA), a dopiero potem oceniaj wyniki z tabeli. To ogranicza pomyłki rachunkowe i interpretacyjne.
