Prędkość fali dźwiękowej (szybkość propagacji zaburzenia) jest własnością propagacji w danym ośrodku i zależy m.in. od jego sprężystości, gęstości oraz warunków (np. temperatury w powietrzu). W praktyce badań słuchu pacjent nie identyfikuje "prędkości dźwięku" jako osobnej cechy wrażeń słuchowych.
Wrażenia słuchowe są powiązane z innymi wielkościami:
- Wysokość dźwięku zależy przede wszystkim od częstotliwości (im większa częstotliwość, tym wyższy ton).
- Głośność i ryzyko dyskomfortu/bólu zależą od natężenia i poziomu ciśnienia akustycznego (za głośny bodziec może wywoływać dyskomfort), a nie od tego, jak szybko fala przemieszcza się w ośrodku.
Zależność v = f·λ pokazuje, że przy danej prędkości zmiana częstotliwości zmienia długość fali, ale w typowych warunkach klinicznych nie interpretuje się tego jako bezpośredniej "konsekwencji dla pacjenta" w postaci trudności rozróżniania wysokości. Takie trudności wynikają raczej z uszkodzeń narządu słuchu lub ograniczeń przetwarzania, a nie z samej wartości prędkości propagacji w powietrzu.
Stwierdzenie o bólu lub dyskomforcie pasuje do sytuacji, gdy bodziec jest zbyt głośny (zbyt wysoki poziom), natomiast "nieusłyszenie dźwięków o niskiej prędkości" nie ma sensu fizycznego w audiometrii: prędkość fali nie jest skalą, według której klasyfikuje się bodźce słuchowe. Dlatego najbardziej uzasadnione jest, że sama prędkość fali (jako cecha ośrodka) nie determinuje percepcji dźwięku przez pacjenta wprost.
