W terapii zajęciowej ocena sfery fizycznej pacjenta dotyczy tego, jak ciało i ruch przekładają się na codzienne funkcjonowanie: mobilność, siła, koordynacja, precyzja manualna, tolerancja wysiłku oraz to, czy pacjent potrafi wykonać zadania w sposób bezpieczny i efektywny.
Najbardziej podstawowe i uniwersalne narzędzia, które terapeuta zajęciowy może zastosować podczas diagnozy, to wywiad oraz obserwacja. Wywiad pozwala zebrać informacje o dolegliwościach, ograniczeniach, bólu, zmęczeniu, wcześniejszym poziomie samodzielności oraz celach pacjenta. Obserwacja (najlepiej w trakcie wykonywania czynności funkcjonalnych) umożliwia ocenę jakości ruchu i praktycznych skutków ograniczeń: czy pacjent kompensuje ruch, ma trudność z chwytem, szybko się męczy, traci równowagę lub wymaga pomocy przy czynnościach dnia codziennego.
Odpowiedź "Testy psychologiczne" nie pasuje do pytania, bo dotyczy narzędzi oceniających przede wszystkim funkcje poznawcze, emocje lub cechy osobowości. Mogą być przydatne w całościowej diagnozie, ale nie są typową metodą oceny fizycznej sfery pacjenta.
Odpowiedź "Analiza genetyczna" odnosi się do diagnostyki laboratoryjnej/medycznej, która nie stanowi standardowej metody pracy diagnostycznej terapeuty zajęciowego przy ocenie sprawności funkcjonalnej. Tego typu badania, jeśli są wykonywane, należą do kompetencji innych specjalistów i służą innym celom niż bieżąca ocena funkcjonowania w zadaniach.
Odpowiedź "Wszystkie powyższe" jest błędna, ponieważ zawiera metody nieadekwatne do oceny sfery fizycznej w diagnozie terapeutycznej w terapii zajęciowej. W praktyce na egzaminie warto pamiętać: gdy pytanie dotyczy funkcjonowania w czynnościach i możliwości wykonawczych, najczęściej kluczowe są wywiad i obserwacja zadaniowa.
