W druku rotograwiurowym najczęściej stosuje się farby zawierające lotne składniki (rozpuszczalniki), dlatego kluczowym etapem po nałożeniu farby jest suszenie, czyli przede wszystkim odparowanie rozpuszczalnika z cienkiej warstwy farby na wstędze.
Odparowanie przyspiesza się dwoma głównymi mechanizmami:
- dostarczeniem energii cieplnej (umiarkowane podgrzanie), aby zwiększyć prężność par i szybkość parowania,
- zwiększeniem przepływu powietrza nad powierzchnią druku, aby usuwać nasycone oparami powietrze i utrzymywać różnicę stężeń.
Rozwiązaniem łączącym oba mechanizmy jest doprowadzenie dyszami lekko ogrzanego powietrza. Dysze kierują strumień powietrza na świeżo zadrukowaną powierzchnię, co intensyfikuje konwekcję i odbiór oparów, a jednocześnie pozwala kontrolować temperaturę tak, by nie powodować deformacji podłoża ani pogorszenia jakości druku.
Opcja "silne ogrzanie zadrukowanej wstęgi podłoża" jest ryzykowna: nadmierna temperatura może prowadzić do falowania, rozciągania lub uszkodzeń materiału (zwłaszcza folii), a także do problemów z reologią farby i stabilnością barwy. "Silne schłodzenie" działa przeciwnie do celu, bo obniża szybkość parowania. "Suszenie płomieniem palnika gazowego" nie jest typowym, kontrolowanym rozwiązaniem w suszarniach rotograwiurowych; dodatkowo wiąże się z istotnym ryzykiem dla bezpieczeństwa i jakości, więc nie stanowi właściwej metody przyspieszania odparowania w tym procesie.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: w drukowaniu wstęgowym suszenie farb rozpuszczalnikowych to zwykle kontrolowany nadmuch ogrzanego powietrza (konwekcja), a nie skrajne grzanie, chłodzenie czy płomień.
