W sytuacji pożaru i ewakuacji kluczowe jest to, jakie informacje otrzymuje człowiek (komunikaty, polecenia, oznakowanie, instrukcje), ponieważ w pierwszych chwilach zagrożenia ludzie przede wszystkim próbują zrozumieć: co się dzieje i co mam zrobić teraz. Zrozumiała procedura ewakuacji redukuje niepewność, przyspiesza podjęcie decyzji i ułatwia podporządkowanie się kierowaniu ruchem.
Odpowiedź "Informacje otrzymane na temat procedury ewakuacji" jest trafna, bo wskazuje czynnik, który można realnie kształtować w obiekcie: treść i forma komunikatu, powtarzalność poleceń, spójność informacji oraz ich dostępność (np. komunikat głosowy, wskazanie wyjść, informacja o zakazie korzystania z wind). To właśnie informacja porządkuje zachowanie jednostki i ogranicza ryzyko zachowań niebezpiecznych.
Pozostałe propozycje są mniej właściwe jako "najważniejszy" czynnik:
- "Osobiste doświadczenia z poprzednimi ewakuacjami" mogą pomagać, ale w realnym zdarzeniu warunki często są inne (inna droga, zadymienie, zamknięte przejścia). Doświadczenie bywa też błędnie uogólniane.
- "Poziom strachu przed ogniem" wpływa na emocje i może nasilać impulsywność, ale sam strach nie mówi człowiekowi, którędy bezpiecznie wyjść. Bez informacji strach może wręcz zwiększać chaos.
- "Wiek i płeć jednostki" mogą różnicować sprawność lub reakcje, jednak nie są uniwersalnym, najważniejszym wyjaśnieniem zachowania w danym obiekcie. W praktyce to sytuacja i komunikacja determinują decyzje tu i teraz.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy zachowania w ewakuacji, najczęściej szuka się czynnika organizacyjno-informacyjnego, który można kontrolować (procedury, komunikaty, kierowanie), a nie cech stałych człowieka.
