Ewakuacja w obiekcie z dużą liczbą osób wymaga takiej organizacji działań, aby zapewnić ludziom możliwie najszybsze i najbezpieczniejsze opuszczenie strefy zagrożenia wyznaczonymi drogami (korytarze, klatki schodowe, wyjścia). Kluczową zasadą jest utrzymanie tych dróg drożnych.
Odpowiedź "wykonywać rozwinięcia do źródeł pożaru innymi drogami niż ewakuacyjne" jest poprawna, bo rozwinięcia wężowe, przemieszczanie ratowników i sprzętu oraz prowadzenie natarcia mogą łatwo zablokować ciągi komunikacyjne. Jeżeli strażacy zajmą trasę ucieczki, tłum osób może zostać spowolniony, zatorowany lub skierowany w strefę większego zadymienia. Rozdzielenie tras ewakuacji i tras działań gaśniczych minimalizuje ryzyko chaosu oraz urazów w tłumie.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów taktycznych i bezpieczeństwa:
- "wykorzystać wszystkie dźwigi w budynku…" – wind/dźwigów nie traktuje się jako bezpiecznej drogi ewakuacji podczas pożaru, ponieważ mogą zatrzymać się przy zaniku zasilania, otworzyć na zadymionej kondygnacji lub stać się pułapką w szybie.
- "otworzyć tylko jedno wyjście…" – ograniczanie liczby wyjść zmniejsza przepustowość ewakuacji i zwiększa ryzyko zatorów. W praktyce dąży się do wykorzystania dostępnych wyjść, aby szybciej rozproszyć strumień osób.
- "ewakuować wszystkie osoby… używając podnośników lub drabin mechanicznych" – to nie jest standardowa procedura ewakuacji, lecz działanie ratownicze stosowane przez PSP głównie wtedy, gdy drogi ewakuacyjne są odcięte przez pożar lub zadymienie.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: ludzie wychodzą drogami ewakuacyjnymi, a straż prowadzi działania tak, by tych dróg nie blokować; sprzęt wysokościowy jest rozwiązaniem awaryjnym, a nie podstawowym sposobem opuszczania budynku.
