W kreatorach instalacyjnych (instalatorach) spotyka się kilka standardowych "typów instalacji", które różnią się stopniem kontroli użytkownika nad tym, co zostanie zainstalowane.
"Instalacja niestandardowa" jest poprawna, ponieważ to właśnie ten tryb najczęściej pokazuje dodatkowe kroki kreatora, np.:
- listę komponentów/modułów programu do zaznaczenia,
- wybór dodatkowych funkcji (np. wtyczki, narzędzia administracyjne),
- instalację pakietów językowych,
- zmianę lokalizacji instalacji i innych parametrów.
W praktyce administrator lub technik wybiera instalację niestandardową, gdy chce ograniczyć instalację do potrzebnych elementów (np. bez dodatków), przygotować stanowisko pod konkretny scenariusz pracy albo świadomie pominąć komponenty, które mogą powodować konflikty.
Odpowiedzi niepoprawne wynikają z typowych skojarzeń, ale nie odpowiadają temu, co zwykle robią instalatory:
- "Instalacja typowa" zwykle instaluje zalecany przez producenta zestaw składników. Użytkownik najczęściej nie wybiera modułów, bo celem jest szybkie i "bezpieczne" ustawienie domyślne.
- "Instalacja ekspresowa" koncentruje się na maksymalnym skróceniu procesu (minimum pytań), więc zwykle nie oferuje wyboru komponentów.
- "Instalacja minimalna" oznacza instalację możliwie najmniejszej liczby składników, ale nie musi dawać ręcznego wyboru. Często jest to po prostu predefiniowany, okrojony zestaw.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się fraza "pozwala wybrać komponenty", najczęściej chodzi o tryb niestandardowy/custom (czasem nazywany też "zaawansowany").
