W terapii zajęciowej terapeuta zajęciowy stale obserwuje funkcjonowanie i reakcje podopiecznego oraz dokumentuje przebieg zajęć. Gdy pojawiają się niepokojące zmiany w zachowaniu, kluczowe jest działanie zgodne z zasadą bezpieczeństwa i pracy zespołowej: najpierw należy powiadomić zespół interdyscyplinarny (lub osobę kierującą procesem terapeutycznym), przekazując konkretne, opisowe obserwacje (co się zmieniło, od kiedy, w jakich sytuacjach).
Odpowiedź "Powiadomić zespół interdyscyplinarny o swoich obserwacjach." jest właściwa, bo:
- uruchamia właściwą ścieżkę diagnostyczno-terapeutyczną (zespół może zdecydować o konsultacji lekarskiej/psychologicznej),
- respektuje granice kompetencji terapeuty zajęciowego – terapeuta nie zastępuje specjalistów oceniających stan medyczny lub psychiczny,
- zwiększa bezpieczeństwo podopiecznego i otoczenia,
- zapewnia spójność postępowania całego personelu.
Pozostałe propozycje nie są najlepszym "pierwszym" działaniem. "Zignorować zmiany, uznając je za tymczasowe." to ryzyko zaniechania: może dojść do pogorszenia stanu i braku szybkiej interwencji. "Skontaktować się z rodziną…" bywa cenne, ale bez uzgodnienia z zespołem może naruszać ustalony tryb komunikacji, a przede wszystkim nie zastępuje oceny klinicznej. "Rozmawiać z podopiecznym…" jest elementem pracy terapeutycznej, jednak w sytuacji niepokojącej zmiany priorytetem jest zgłoszenie i uzyskanie decyzji zespołu; rozmowa może być kolejnym krokiem w ramach planu ustalonego wspólnie.
Na egzaminie zwracaj uwagę na sformułowanie "w pierwszej kolejności": zwykle premiuje ono odpowiedź, która zapewnia bezpieczeństwo i uruchamia właściwe kompetencje zespołu.
