W kontroli bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym szczególnie restrykcyjnie traktuje się tzw. LAGs, czyli płyny, aerozole i żele przewożone w bagażu kabinowym. W typowych zasadach obowiązujących na wielu lotniskach kluczowe jest, że ograniczenie dotyczy pojemności opakowania, a nie jedynie ilości płynu, która faktycznie znajduje się w środku. To praktyczne kryterium pozwala szybko ocenić ryzyko i stosować jednolite procedury podczas kontroli.
Odpowiedź "szamponu w opakowaniu o pojemności 50 ml" jest prawidłowa, ponieważ taki kosmetyk mieści się w standardowym limicie dla pojedynczego pojemnika. Z perspektywy pasażera to oznacza, że mały kosmetyk w oryginalnym opakowaniu lub pojemniku podróżnym zwykle przejdzie kontrolę (o ile spełnione są pozostałe wymogi organizacyjne, np. sposób zapakowania).
Odpowiedzi "pasty do zębów w opakowaniu o pojemności 125 ml" oraz "dezodorantu w opakowaniu o pojemności 150 ml" są błędne, ponieważ dotyczą opakowań większych niż typowy dopuszczalny limit dla pojedynczego pojemnika. Częstym nieporozumieniem jest przekonanie, że "pasta" albo "dezodorant" to wyjątki – w praktyce są one traktowane jako LAGs i podlegają tym samym ograniczeniom pojemności.
Odpowiedź "0,1 litra wody w butelce plastikowej o pojemności 250 ml" również jest błędna. Choć 0,1 litra to 100 ml, to pojemność opakowania wynosi 250 ml, a właśnie ten parametr jest podstawą oceny. Ten przykład dobrze pokazuje pułapkę egzaminacyjną: sama ilość płynu nie wystarcza do uznania przedmiotu za dopuszczalny.
Wskazówka do nauki: gdy w odpowiedzi pojawiają się dwie liczby (np. "zawartość" i "pojemność butelki"), w pierwszej kolejności sprawdź pojemność opakowania, bo to ona najczęściej rozstrzyga o dopuszczeniu na kontroli.
