W składzie (łamaniu) tekstu rozróżnia się świadome zabiegi typograficzne od błędów składu. Zabiegi to działania celowe, zgodne ze stylem publikacji i zasadami czytelności, np. wyróżnianie pojęć, tytułów lub akcentów w tekście.
Dlaczego poprawne jest wyróżnienie pogrubieniem lub kursywą?
To standardowe narzędzia typograficzne. Pogrubienie zwykle wzmacnia akcent (np. w instrukcjach, definicjach), a kursywa bywa stosowana m.in. dla tytułów, cytatów, nazw obcojęzycznych lub wyróżnień semantycznych. Sam fakt użycia bold/italic nie stanowi błędu łamania, o ile jest konsekwentny i zgodny z przyjętymi stylami.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędami składu?
- Pozostawienie "korytarza" w tekście (ang. rivers) to niepożądane pionowe/ukośne "prześwity" powstające z układu odstępów między wyrazami w kolejnych wierszach. Obniżają estetykę i mogą zaburzać płynność czytania.
- Pozostawienie "wdowy" lub "bękarta" (sieroty) to niekorzystne złamania akapitów, np. pojedynczy wiersz akapitu na końcu lub początku kolumny/strony. To klasyczna usterka jakości składu, którą zwykle eliminuje się przez korektę łamania, parametry akapitu lub drobne zmiany redakcyjne.
- Zmiana interlinii w obrębie akapitu bez uzasadnienia powoduje utratę rytmu typograficznego i niespójność szarości tekstu. W profesjonalnym składzie dąży się do równego "koloru" tekstu i stabilnej siatki bazowej (jeśli stosowana).
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowo "nie jest błędem". Jeżeli odpowiedź opisuje działanie intencjonalne (wyróżnienie), to często jest to poprawna opcja, a pozostałe będą dotyczyć usterek obniżających czytelność (wdowy, korytarze, nierówna interlinia).
