Manewry kotwiczne to zespół czynności związanych z wyborem miejsca, ustawieniem jednostki, zrzuceniem kotwicy oraz kontrolą pracy łańcucha (filunku) i trzymania kotwicy. W tym czasie kluczowa jest jednoznaczna komunikacja pomiędzy osobą prowadzącą jednostkę (sternikiem) a załogą na dziobie/pokładzie (np. bosmanem i operatorem kotwicy).
W praktyce stosuje się komendy, które precyzyjnie wskazują działanie na łańcuchu lub linie. "Luzuj …" jest poleceniem zwolnienia (zmniejszenia) naprężenia i umożliwienia wysnuwania się łańcucha/liny, co jest typową czynnością w trakcie kotwiczenia, gdy trzeba dobrać odpowiednią długość filunku do warunków (głębokość, prąd, ograniczona przestrzeń śródlądowa).
- Odpowiedź "dziób na wodę." nie jest typową komendą kotwiczną dotyczącą obsługi kotwicy/łańcucha; brzmi jak polecenie opisujące położenie dziobu lub stan jednostki, a nie operację na łańcuchu.
- Odpowiedź "bumsztak dość." odnosi się do pracy na elementach osprzętu/olinowania lub innego wyposażenia, a nie do standardowych poleceń związanych z kotwicą i łańcuchem.
- Odpowiedź "odbijacz z prawej." dotyczy użycia odbojów (manewry przy nabrzeżu, ochrona burty), czyli obszaru cumowania/portowego, a nie manewrów kotwicznych.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: komendy kotwiczne "kręcą się" wokół kotwicy i łańcucha (rzuć, luzuj, trzymaj, wybieraj, kotwica na dnie/na pokładzie). Najczęstszy błąd to mylenie tych poleceń z komendami cumowniczymi (odbijacze, cumy) lub ogólnopokładowymi.
