Pęcherze (bąble) na powierzchni tynku są typową wadą widoczną najczęściej w trakcie wiązania lub tuż po wykonaniu naprawy. Mechanizm ich powstawania zwykle wiąże się z tym, że świeża warstwa ma zbyt słabą, "rozrzedzoną" strukturę, w której łatwiej zatrzymuje się powietrze lub woda, a warstwa może się lokalnie odspajać od podłoża lub od głębszej części tynku.
Odpowiedź "Zbyt duża ilość wody w zaprawie" jest poprawna, ponieważ nadmiar wody:
- pogarsza stabilność i spójność mieszanki (zaprawa łatwiej "pływa" i rozwarstwia się),
- ułatwia tworzenie pustek i pęcherzy w świeżej warstwie,
- może osłabiać przyczepność i powodować lokalne odstawanie cienkiej "skórki" tynku.
Odpowiedź "Zbyt szybkie schnięcie tynku" częściej skutkuje innymi objawami: rysami skurczowymi, spękaniami siatkowymi lub osłabieniem powierzchni. Samo szybkie odparowanie wody nie jest najtypowszym wyjaśnieniem dla pęcherzy, jeśli nie towarzyszą mu dodatkowe czynniki (np. skrajne warunki i błędna pielęgnacja).
Odpowiedź "Zastosowanie niewłaściwej zaprawy" jest zbyt ogólna. Nieodpowiedni rodzaj zaprawy może powodować problemy (np. słabą przyczepność, złą paroprzepuszczalność, nieprawidłowe wiązanie), ale samo pojęcie nie wskazuje mechanizmu typowo prowadzącego do pęcherzy. W pytaniu chodzi o najbardziej prawdopodobną, praktyczną przyczynę.
Odpowiedź "Brak podkładu pod tynk" częściej wiąże się z odspojeniami całych fragmentów, nierównomiernym wiązaniem lub chłonnością podłoża, a niekoniecznie z pęcherzami na samej powierzchni naprawy.
Wskazówka egzaminacyjna: przy wadach tynku warto rozróżniać, czy objaw dotyczy powierzchni świeżej warstwy (często problem konsystencji i techniki nakładania), czy przyczepności do podłoża (często przygotowanie podłoża, gruntowanie, wilgotność i czystość).
