Długi czas naświetlania oznacza, że migawka jest otwarta dłużej, więc aparat rejestruje ruch w czasie. Skutkiem jest widoczny "ślad" ruchu: smugi świateł, rozmyte poruszające się osoby, smużenie tła przy panoramowaniu albo poruszenie od drgań aparatu. Taki efekt ma zwykle charakter liniowy i kierunkowy.
Odpowiedź "Filtr Rozmycie ruchu" jest poprawna, ponieważ ten filtr w Photoshopie jest zaprojektowany do tworzenia właśnie takiej, kierunkowej smugi. Pozwala ustawić kąt (kierunek rozmycia) oraz odległość (siłę efektu), co odpowiada temu, jak w fotografii dłuższa ekspozycja "rozciąga" ruch wzdłuż toru przemieszczania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Rozmycie Gaussowskie" to rozmycie ogólne, równomierne we wszystkich kierunkach. Daje wrażenie nieostrości (np. błędu ustawienia ostrości), ale nie imituje typowych smug wynikających z ruchu podczas ekspozycji.
- "Rozmycie kierunkowe" bywa potocznie używane jako określenie rozmycia w jednym kierunku, ale w Photoshopie standardowym i najbardziej jednoznacznym narzędziem do symulacji smug ruchu jest właśnie "Rozmycie ruchu". To ono jest kojarzone z imitacją długiej ekspozycji/motion blur w praktyce postprodukcji.
- "Rozmycie promieniste" tworzy efekt rozchodzenia się od środka (zoom) albo obrót (spin). To odpowiada specyficznym rodzajom poruszenia aparatu (np. zoomowanie w trakcie naświetlania), a nie klasycznemu, liniowemu rozmyciu ruchu.
W praktyce fotograficznej warto stosować efekt rozmycia ruchu selektywnie: na osobnej warstwie i z maską, aby kluczowy obiekt pozostał ostry, a rozmycie budowało dynamikę tylko tam, gdzie jest to logiczne względem kierunku ruchu.
