W opiece nad osobą chorą i niesamodzielną plan czynności opiekuńczych jest zawsze planem elastycznym: powinien być dostosowywany do aktualnego stanu pacjenta. Jeżeli opiekun zauważa pogorszenie, nowe objawy lub nietypowe zachowanie, kluczowe jest zgłoszenie obserwacji i uzyskanie decyzji medycznej dotyczącej dalszego postępowania. Dlatego odpowiedź "Skontaktuj się z lekarzem i omów obserwacje." najlepiej realizuje zasadę bezpieczeństwa pacjenta: zapewnia eskalację problemu do osoby, która może postawić rozpoznanie, zlecić badania, zmienić leczenie lub zadecydować o pilnej interwencji.
Odpowiedź "Kontynuuj zaplanowane czynności bez zmian." jest nieprawidłowa, bo ignoruje fakt, że pojawiły się nowe dane. Kontynuowanie rutyny może nasilić dolegliwości (np. przy mobilizacji w bólu, przy karmieniu w ryzyku zachłyśnięcia) albo opóźnić pomoc.
Odpowiedź "Zignoruj zmiany, ponieważ są one normalne dla osób starszych." jest niebezpieczna. W praktyce wiele stanów nagłych u seniorów zaczyna się nieswoiście (osłabienie, splątanie, brak apetytu). Uznanie, że to "normalne", prowadzi do zbyt późnej reakcji.
Odpowiedź "Zapytaj osobę o jej samopoczucie i na tej podstawie podejmij decyzję." zawiera element przydatny (rozmowa), ale jest niewystarczająca jako jedyne działanie. Pacjent może nie umieć opisać objawów, może je bagatelizować, a decyzje dotyczące modyfikacji postępowania medycznego wymagają kompetencji i odpowiedzialności klinicznej. Rozmowę warto potraktować jako uzupełnienie obserwacji i materiał do przekazania w zgłoszeniu.
W praktyce warto: zanotować, co się zmieniło, od kiedy, w jakich okolicznościach i czy występują objawy alarmowe. Następnie zgłosić to zgodnie z zasadami organizacji pracy (np. przełożonemu, pielęgniarce/ratownikowi/lekarzowi – zależnie od miejsca) i odnotować w dokumentacji.
