Rezystancja izolacji jest jednym z kluczowych parametrów oceny stanu instalacji elektrycznej. Pomiar wykonuje się zwykle megaomomierzem, przykładając napięcie probiercze (dla instalacji do 500 V typowo 500 V DC) i sprawdzając, czy upływ prądu przez izolację jest na tyle mały, aby wynik rezystancji był akceptowalny.
W zadaniu przyjęto minimalne wymaganie 1,0 MΩ. Oznacza to, że każdy obwód z wynikiem poniżej 1,0 MΩ należy uznać za niezgodny z kryterium akceptacji i wymagający działań (np. lokalizacji uszkodzenia, osuszenia, czyszczenia, naprawy przewodów, ponownego pomiaru).
Pytanie brzmi jednak: który obwód ma najniższą rezystancję izolacji i nie spełnia minimum. Z tabeli:
- Obwód 1: 0,5 MΩ
- Obwód 2: 1,5 MΩ
- Obwód 3: 2,0 MΩ
- Obwód 4: 0,7 MΩ
Najniższą wartość ma 0,5 MΩ, czyli obwód 1. Ten wynik jest poniżej 1,0 MΩ, więc spełnia oba warunki z pytania: jest najniższy i jest niezgodny z minimum.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Obwód 2" jest błędny, ponieważ 1,5 MΩ jest powyżej 1,0 MΩ, a dodatkowo nie jest to wartość najniższa.
- "Obwód 3" jest błędny, bo 2,0 MΩ także przekracza minimum i nie jest najmniejsze w zestawieniu.
- "Obwód 4" bywa wybierany, bo 0,7 MΩ również nie spełnia minimum 1,0 MΩ. Nie jest jednak najniższym wynikiem – niższy jest obwód 1 (0,5 MΩ), więc to on odpowiada na pytanie o minimum wśród podanych.
W praktyce wartości bliskie progu (np. 1–2 MΩ) mogą wymagać analizy przyczyn (zawilgocenie, zabrudzenia, starzenie izolacji), mimo że formalnie przekraczają minimum. Należy też pamiętać, że obwody SELV/PELV mogą mieć inne kryteria, ale w tym zadaniu stosujemy wskazane minimum 1,0 MΩ.
