W elementach konstrukcyjnych (także w elementach rusztowań) pod wpływem obciążeń powstają siły wewnętrzne. Jedną z nich jest siła ścinająca (V), nazywana też siłą tnącą. Rozpatruje się ją w przekroju elementu (wyobrażonym "przecięciu" pręta/belki).
Siła ścinająca ma kierunek równoległy do płaszczyzny przekroju (działa stycznie). Jej skutkiem są naprężenia styczne i tendencja do wzajemnego przesuwania się części elementu po obu stronach przekroju. To typowy mechanizm "ścięcia", np. w łącznikach, sworzniach czy strefach podparcia belek.
Stwierdzenie "Siła ścinająca jest siłą działającą prostopadle do przekroju elementu" jest niepoprawne, ponieważ kierunek prostopadły do przekroju odpowiada sile normalnej (rozciągającej lub ściskającej), a nie ścinającej.
Opis "Siła ścinająca jest siłą działającą pod kątem do przekroju elementu" jest zbyt ogólny i wprowadza błąd: w klasycznym opisie sił wewnętrznych w przekroju rozróżnia się składową prostopadłą (normalną) oraz równoległą (ścinającą). "Pod kątem" miesza te pojęcia.
Teza "Siła ścinająca nie występuje w elementach konstrukcji rusztowania" także jest nieprawdziwa: w praktyce rusztowanie pracuje pod obciążeniem użytkowym, wiatrem i oddziaływaniami montażowymi, więc w ryglach, pomostach i połączeniach mogą pojawiać się również oddziaływania tnące. Zrozumienie kierunku V pomaga poprawnie interpretować nośność elementów i złączy.
