W pracy fryzjera występuje narażenie na czynniki biologiczne, ponieważ dochodzi do częstego kontaktu z klientem, skórą głowy, a czasem do mikrourazów naskórka. Ryzyko dotyczy w szczególności chorób, które mogą przenosić się bezpośrednio (kontakt skóra–skóra) lub pośrednio (narzędzia, tekstylia, powierzchnie).
Grzybica (zakażenie grzybicze skóry) jest chorobą zakaźną. W warunkach salonu fryzjerskiego ryzyko wiąże się m.in. z kontaktem z chorobowo zmienioną skórą oraz z możliwością przeniesienia czynnika na przedmiotach, jeśli higiena rąk i procedury dezynfekcji/sterylizacji są niewystarczające.
Świerzb to infestacja pasożytnicza skóry, która również jest zaraźliwa. Może szerzyć się przy bliskim kontakcie oraz przez skażone tekstylia (np. ręczniki), dlatego w praktyce salonu ważne są zasady postępowania z bielizną, pelerynami i utrzymanie czystości stanowiska.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Łuszczyca i bielactwo – to schorzenia niezakaźne; nie są "zakażeniem", więc fryzjer nie zaraża się nimi w sensie choroby przenoszonej między osobami.
- Łupież i łysienie – to określenia problemów dotyczących skóry głowy/włosów, ale nie stanowią jednej, typowej pary chorób zakaźnych, na które "zakaża się" fryzjer podczas obsługi klienta.
- Łojotok i bielactwo – podobnie jak wyżej, nie są to jednostki klasyfikowane jako zakażenia przenoszone na fryzjera wprost poprzez obsługę klienta.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się choroby autoimmunologiczne lub zaburzenia barwnikowe (np. bielactwo) oraz typowo niezakaźne dermatozy (np. łuszczyca), to zwykle są to dystraktory. Wybieraj odpowiedzi zawierające choroby/infestacje o znanej zaraźliwości (np. grzybice, świerzb) i pamiętaj o drogach szerzenia: bezpośredniej oraz pośredniej (narzędzia/tekstylia).
