KWALIFIKACJA SPO5 - TEST WIEDZY NR 3

W sytuacji, gdy opiekunka pracuje z jedną osobą starszą mającą problemy z mobilnością, właściwym podejściem jest metoda indywidualna (praca z przypadkiem). Jej istotą jest skoncentrowanie działań na konkretnej osobie: rozpoznanie ograniczeń (np. trudności w przemieszczaniu się), zasobów (co senior potrafi wykonać samodzielnie), ryzyk (np. upadki) oraz ustalenie realnych celów wsparcia i sposobu ich osiągania.

Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do opisanego przypadku?

• Metoda środowiskowa dotyczy pracy z otoczeniem i szerszym układem społecznym (rodzina, sąsiedztwo, instytucje lokalne, zasoby społeczności). Może być pomocna jako uzupełnienie (np. zorganizowanie wsparcia sąsiedzkiego), ale nie jest podstawową odpowiedzią na pytanie o dobór metody do pracy z konkretną osobą.
• Metoda grupowa ma zastosowanie, gdy celem jest praca z grupą osób (np. grupa wsparcia, trening umiejętności w grupie). W przedstawionej sytuacji problem opisano na poziomie jednostki, więc metoda grupowa nie jest pierwszym wyborem.
• Metoda instytucjonalna nie jest klasyczną, podstawową kategorią metod pracy socjalnej w takim ujęciu jak indywidualna/grupowa/środowiskowa, a ponadto sugeruje przeniesienie ciężaru działań na placówkę. Sama trudność w mobilności nie przesądza o konieczności wsparcia instytucjonalnego.

W praktyce metoda indywidualna oznacza m.in.: obserwację i rozmowę z seniorem, ocenę samodzielności w czynnościach dnia codziennego, ustalenie planu pomocy, dobór bezpiecznych rozwiązań w domu oraz systematyczną ocenę efektów i modyfikację działań.