Kierunek ułożenia włókien w papierze (często rozumiany jako kierunek maszynowy i poprzeczny) ma realny wpływ na zachowanie podłoża: jego sztywność, podatność na falowanie, skłonność do paczenia oraz sposób, w jaki papier "pracuje" przy zmianach wilgotności i naprężeń procesowych.
W produkcji etykiet papierowych jest to istotne, ponieważ etykieta jest wyrobem o małych wymiarach i wysokich wymaganiach jakościowych. Błędna orientacja włókien może ujawniać się szczególnie w procesach introligatorsko-konfekcyjnych, np. przy wykrawaniu, odrywaniu odpadu, składaniu w stosy czy w późniejszym podawaniu w maszynach pakujących. Jednak to, że problem widać na etapie obróbki, nie oznacza, że wtedy należy go "ustalać".
Właściwym momentem uwzględnienia kierunku włókien jest impozycja, czyli etap przygotowania pracy: planowanie formatu, orientacji arkusza (lub użytków) i rozmieszczenia elementów na arkuszu/formatce. Właśnie wtedy podejmuje się decyzje, które determinują, jak papier będzie ułożony w całym przebiegu produkcyjnym.
- "drukowania" nie wybiera się do ustalania kierunku włókien, bo na tym etapie materiał jest już zwykle zamówiony i podany do maszyny w określonej orientacji; można co najwyżej reagować na skutki.
- "wykrawania" to etap, na którym kierunek włókien może wpływać na jakość cięcia i zachowanie użytków, ale nie jest to etap planowania orientacji całej pracy.
- "lakierowania" dotyczy uszlachetniania powierzchni, a nie podstawowego ułożenia podłoża; lakier może zmieniać naprężenia, lecz nie zastępuje decyzji podjętej w przygotowaniu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: cechy materiału, które zależą od orientacji arkusza, uwzględnia się w przygotowaniu (impozycji), zanim rozpocznie się wykonanie.
