W hodowli zwierząt gospodarskich pojęcie wartości użytkowej odnosi się do cech, które mają bezpośrednie znaczenie produkcyjne i ekonomiczne. Dlatego ocena wartości użytkowej polega na określaniu poziomu takich cech jak m.in. mleczność (wydajność i skład mleka), mięsność (przyrosty, umięśnienie, wykorzystanie paszy), wełnistość (ilość i jakość wełny) czy inne mierzalne parametry zależne od kierunku użytkowania.
Odpowiedź "Ocena wartości użytkowej zwierząt polega na określaniu ich zdolności do produkcji mleka, mięsa, wełny itp." jest poprawna, ponieważ wskazuje właśnie na produkcyjne rezultaty użytkowania, które hodowca chce poprawiać w stadzie poprzez selekcję i dobór.
Pozostałe propozycje nie oddają sensu terminu w tym ujęciu:
• "Zdolność do przystosowania się do warunków środowiskowych" dotyczy cech adaptacyjnych/odpornościowych. Są ważne w praktyce, ale nie stanowią definicji oceny wartości użytkowej rozumianej jako ocena produkcyjności.
• "Zdolność do reprodukcji" opisuje cechy rozrodcze (płodność, skuteczność zacieleń, plenność). To odrębny obszar oceny i zarządzania rozrodem; w pytaniu chodzi o wartość użytkową związaną z produkcją.
• "Zdolność do wykonywania pracy fizycznej" może mieć znaczenie historycznie (zwierzęta pociągowe), jednak w typowej produkcji zwierzęcej cechy użytkowe są oceniane przede wszystkim przez pryzmat wyników produkcji (mleko, mięso, wełna itp.).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo użytkowa, szukaj odpowiedzi związanej z wydajnością i kierunkiem użytkowania, a nie z ogólnym przystosowaniem czy samym rozrodem.
