W rozmowie o zainteresowaniach terapeuta zajęciowy dąży do zebrania możliwie bogatych informacji: co podopieczny lubi, co go motywuje, jakie ma doświadczenia, w czym czuje się kompetentny i co sprawia mu trudność. Najlepiej służą temu pytania otwarte, bo nie ograniczają odpowiedzi do krótkiego "tak/nie" i pozwalają osobie samodzielnie dobrać treści, przykłady oraz emocje.
Odpowiedź "otwarte." jest właściwa, ponieważ umożliwia:
- pogłębienie wywiadu (szczegóły, kontekst, znaczenie zainteresowań),
- poznanie języka i sposobu myślenia podopiecznego,
- wzmocnienie poczucia bycia wysłuchanym, co sprzyja współpracy,
- trafniejsze dopasowanie aktywności w terapii zajęciowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "sugerujące." – pytania sugerujące podpowiadają odpowiedź i mogą zniekształcać obraz zainteresowań (podopieczny może dopasować się do sugestii terapeuty).
- "zamknięte." – pytania zamknięte bywają przydatne do doprecyzowania faktu, ale przy temacie zainteresowań często zbyt mocno zawężają wypowiedź i utrudniają poznanie motywacji.
- "zaczynające się od "dlaczego"." – takie pytania mogą brzmieć oceniająco lub konfrontacyjnie i wywoływać postawę obronną; lepiej stosować neutralne "co/jak" i dopytywanie o przykłady.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy poznania preferencji, opinii lub doświadczeń, zwykle najlepszym wyborem są pytania otwarte rozpoczynane od "co", "jak", "w jaki sposób", "które" oraz prośby o przykład.
