KWALIFIKACJA MED13 - TEST WIEDZY NR 4

W terapii zajęciowej kluczowe jest podejście skoncentrowane na osobie: podopieczny ma być partnerem w procesie terapii, a nie wykonawcą poleceń. Dlatego odpowiedź "Włączenie podopiecznego w proces planowania i wyboru aktywności." jest najtrafniejsza, bo wzmacnia autonomię, poczucie sprawstwa i poczucie sensu zadania. To zwykle sprzyja motywacji wewnętrznej i trwałemu zaangażowaniu.

Dlaczego pozostałe propozycje są niekorzystne?

• "Zastosowanie systemu kar i nagród." – może chwilowo wymusić zachowanie, ale często przenosi uwagę na zewnętrzną gratyfikację. W praktyce bywa to nietrwałe, a przy braku nagrody motywacja spada. Może też pogarszać relację i poczucie bezpieczeństwa.
• "Ignorowanie problemu, licząc na to, że podopieczny sam zacznie się angażować." – pomija możliwe bariery (lęk, ból, niezrozumienie celu, zbyt wysoki poziom trudności, złe doświadczenia). Brak reakcji terapeuty wzmacnia wycofanie i obniża szanse na zmianę.
• "Zmuszenie podopiecznego do udziału w zajęciach." – strategia siłowa zwiększa opór, może nasilać zachowania trudne i naruszać podmiotowość. Udział wymuszony rzadko przekłada się na realną, jakościową pracę terapeutyczną.

W praktyce warto zacząć od krótkiej rozmowy: co stoi za niechęcią (zmęczenie, niezrozumienie, brak sensu, obawa przed porażką), a następnie zaproponować wybór: kilka aktywności o różnym stopniu trudności, możliwość przerwy, modyfikację zadania oraz wspólne ustalenie celu "po co to robimy". Takie działania zwiększają szansę na stabilne zaangażowanie i lepsze efekty terapii.