Przedmiarowanie tynków polega na ustaleniu ilości robót (najczęściej w m²) na podstawie dokumentacji i zasad obmiaru/przedmiaru. W praktyce kluczowe jest rozstrzygnięcie, czy i które otwory (np. okienne i drzwiowe) pomniejszają powierzchnię tynków na ścianach zewnętrznych.
Poprawna jest odpowiedź: "powierzchnie zajęte przez otwory większe niż 1,0 m2", ponieważ odwołuje się do typowej reguły kosztorysowej: odlicza się otwory dopiero po przekroczeniu ustalonej granicy powierzchni. Taki próg ma na celu ujednolicenie pomiaru i ograniczenie "mikro-odliczeń", które w praktyce generują duże różnice w pracochłonności pomiaru, a niewielkie w wyniku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "powierzchnię otworów wentylacyjnych mniejszych niż 1 m2" – to zbyt szczegółowy przypadek i dodatkowo wskazuje na odliczanie małych otworów. W wielu zasadach małe otwory nie są odliczane lub mają odrębne reguły, więc taka odpowiedź jest ryzykowna i nie oddaje ogólnej zasady progowej.
- "powierzchnię kominów z cegły większych niż 2 m2" – kominy nie są "otworami" w rozumieniu typowych odliczeń od powierzchni tynku; częściej rozpatruje się je jako elementy bryłowe/załamania, które mogą zmieniać obmiar przez doliczanie dodatkowych powierzchni, a nie przez proste odjęcie jak okno czy drzwi. Wprowadzony próg 2 m² nie wynika z samej logiki pytania.
- "przewidywaną grubość tynku większą niż 10 mm" – grubość to parametr technologiczny (związany np. z zużyciem zaprawy), ale pytanie dotyczy powierzchni tynków. Odliczenia dotyczą geometrii ściany i otworów, a nie grubości warstwy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się liczby, sprawdź najpierw, jakiej wielkości dotyczą (powierzchnia vs grubość) i czy pasują do logiki przedmiarowania powierzchniowego.
