Prawidłowy dobór środka do dezynfekcji powierzchni w gabinecie stomatologicznym zależy od przeznaczenia preparatu (powierzchnie vs tkanki), oczekiwanego czasu działania oraz tego, czy mówimy o małych, twardych elementach wyposażenia stanowiska. W tej sytuacji chodzi o szybką dezynfekcję małych powierzchni po kontakcie z krwią, dlatego wybiera się preparat kojarzony z krótkim czasem kontaktu i praktycznym zastosowaniem na blatach/elementach wyposażenia.
Alkohol etylowy 70% jest klasycznym środkiem do szybkiej dezynfekcji małych powierzchni: szybko odparowuje, jest wygodny w użyciu (np. w formie chusteczek lub roztworu do przecierania) i zapewnia szerokie działanie przeciwdrobnoustrojowe w stężeniach około 70%.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Roztwór chlorheksydyny – jest przede wszystkim antyseptykiem używanym do skóry i błon śluzowych (np. płukanki, odkażanie pola zabiegowego), a nie typowym wyborem do szybkiej dezynfekcji małych powierzchni w środowisku pracy.
- Aldehyd glutarowy – kojarzy się z dezynfekcją wysokiego stopnia wyrobów medycznych i zwykle wymaga odpowiednich warunków oraz czasu kontaktu; nie jest praktycznym środkiem "szybkiej" dezynfekcji małych powierzchni między pacjentami.
- Nadtlenek wodoru – bywa stosowany w różnych preparatach, ale sam jako odpowiedź ogólna nie wskazuje typowego standardu do szybkiej dezynfekcji małych powierzchni w gabinecie; jego zastosowanie częściej wymaga doprecyzowania formy i stężenia preparatu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach pojawia się środek znany z antyseptyki (tkanki) oraz środek "cięższy" do dezynfekcji wysokiego stopnia, a pytanie mówi o szybkiej dezynfekcji małych powierzchni, najczęściej celuje w alkohole w odpowiednim stężeniu.
