Pytanie dotyczy niezbędnych zabiegów konserwatorskich przy przygotowaniu dokumentacji do przekazania do archiwum państwowego. W praktyce celem jest takie zabezpieczenie materiałów archiwalnych, aby ograniczyć ich niszczenie biologiczne, chemiczne i mechaniczne oraz zapewnić możliwość dalszego, profesjonalnego opracowania i przechowywania.
Dezynfekcja i naprawa uszkodzonych dokumentów są właściwe, ponieważ:
- Dezynfekcja należy do konserwacji ratunkowej i jest wykonywana, gdy materiały są zainfekowane (np. przez mikroorganizmy). Ma na celu zatrzymanie rozwoju czynników biologicznych zagrażających zasobowi.
- Naprawa uszkodzeń (np. podklejanie, zszycie, wzmacnianie) przywraca dokumentom podstawową integralność i ogranicza dalsze rozdarcia oraz ubytki wynikające z użytkowania i transportu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Dezynfekcja i laminowanie dokumentów – laminowanie nie jest zalecane przez archiwa państwowe jako metoda konserwacji, ponieważ może trwale ingerować w materiał, utrudniać późniejsze zabiegi i powodować dodatkowe uszkodzenia.
- Laminowanie i kolorowanie dokumentów – zawiera dwa działania niebędące standardowymi, zalecanymi zabiegami konserwatorskimi; kolorowanie jest ingerencją estetyczną, a nie konserwacją.
- Kolorowanie i naprawa uszkodzonych dokumentów – naprawa jest właściwa, ale kolorowanie nie jest zabiegiem konserwatorskim i narusza zasadę minimalnej ingerencji.
W praktyce, obok zabiegów konserwatorskich, wykonuje się też czynności zabezpieczające (np. usunięcie metalowych łączników, zastosowanie opakowań ochronnych). Jednak spośród podanych par tylko dezynfekcja (w razie zakażenia) oraz naprawa uszkodzeń odpowiadają wymaganiom konserwatorskim i oczekiwaniom archiwów państwowych.
