W produkcji spożywczej czytelne oznakowanie (w tym data minimalnej trwałości albo termin przydatności do spożycia) jest elementem zgodności wyrobu oraz warunkiem bezpiecznego wprowadzenia go do obrotu. Jeśli na partii produktów data jest nieczytelna, powstaje niezgodność: nie da się wiarygodnie potwierdzić, do kiedy produkt może być oferowany i jak ma być rotowany w dystrybucji.
Dlatego właściwe postępowanie to zgłoszenie problemu odpowiednim osobom w firmie (najczęściej przełożonemu i/lub działowi jakości). Umożliwia to formalne działania: wstrzymanie partii, ocenę skali problemu, sprawdzenie przyczyny (np. ustawienia drukarki, tusz, prędkość linii, wilgoć na opakowaniu) oraz decyzję, czy partię można poprawnie przepakować/ponownie oznakować, czy trzeba ją zakwalifikować do innego postępowania.
Opcja "wysłać produkty do dystrybucji, zakładając że są świeże" jest błędna, bo opiera się na przypuszczeniu i pomija wymagania dotyczące informacji dla odbiorcy oraz identyfikowalność. Również "spróbować odczytać datę i wysłać, jeśli są świeże" jest niewłaściwe: nawet jeśli część dat da się domyślić, to pozostaje ryzyko pomyłki, a decyzja o zwolnieniu partii powinna wynikać z procedur i oceny uprawnionych osób. Natomiast "odrzucić całą partię" może być działaniem przedwczesnym: czasem możliwe jest wstrzymanie i naprawa niezgodności (np. ponowne etykietowanie) po weryfikacji jakościowej, zamiast automatycznej utylizacji.
Na egzaminie warto pamiętać zasadę: gdy występuje niezgodność w oznakowaniu, operator nie podejmuje samodzielnie decyzji o wysyłce — uruchamia ścieżkę zgłoszenia i blokady partii zgodnie z procedurą.
