Wskaźnik BMI (Body Mass Index) jest prostym narzędziem przesiewowym do oceny relacji masy ciała do wzrostu u osób dorosłych. W praktyce opiekuńczej i szpitalnej bywa zapisywany przy przyjęciu, bo pozwala szybko zorientować się, czy pacjent może mieć ryzyko niedożywienia lub nadmiernej masy ciała.
Wartość BMI wynosząca 22 klasyfikuje pacjentkę do kategorii "waga prawidłowa". Oznacza to, że w kontekście samego BMI nie ma przesłanek, by rozpoznawać niedowagę ani nadwagę.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "niedowaga" – dotyczy sytuacji, gdy BMI jest istotnie niższe od wartości uznawanych za prawidłowe. Taka interpretacja sugerowałaby ryzyko niedożywienia, osłabienia, gorszego gojenia ran, ale nie pasuje do BMI 22.
- "nadwaga" – odnosi się do BMI powyżej zakresu normy. W praktyce wiąże się z rosnącym ryzykiem m.in. chorób sercowo-naczyniowych i metabolicznych, jednak BMI 22 nie spełnia kryterium nadwagi.
- "otyłość" – dotyczy jeszcze wyższych wartości BMI niż nadwaga i wiąże się z większym ryzykiem powikłań. BMI 22 jest zdecydowanie poniżej tej kategorii.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach, w których BMI jest już podane, nie trzeba nic liczyć. Kluczowe jest szybkie przypomnienie sobie nazw kategorii oraz tego, że BMI jest narzędziem przesiewowym: zawsze warto łączyć je z oceną kliniczną pacjenta (np. apetyt, utrata masy ciała, sprawność, choroby współistniejące).
