"Typ normy" można rozumieć jako poziom organizacji normalizacji: krajowy, europejski albo międzynarodowy. W codziennej praktyce zawodowej w Polsce (także w ochronie zdrowia) najczęściej spotyka się normy krajowe, ponieważ to one funkcjonują jako podstawowe odniesienie w dokumentacji, wymaganiach jakościowych i w materiałach szkoleniowych stosowanych na terenie kraju.
Dlaczego "norma krajowa" jest najlepsza?
W Polsce standardy pochodzące z Europy lub ze świata bardzo często są używane w postaci norm przyjętych do systemu krajowego (np. jako polskie wydania/adopcje). W praktyce użytkownik (pracownik placówki, audytor, osoba wdrażająca procedury) zwykle odwołuje się do wersji krajowej obowiązującej w Polsce, a nie do "czystej" normy źródłowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Normą międzynarodową – normy międzynarodowe istnieją i mają znaczenie, ale w pracy w Polsce najczęściej spotyka się je przez pryzmat wdrożenia lub przyjęcia do krajowego systemu. Bez tego mogą nie być standardowym punktem odniesienia w dokumentach wewnętrznych.
- Normą europejską – podobnie, normy europejskie są ważne, jednak w praktyce w Polsce zwykle korzysta się z ich wersji/adopcji funkcjonującej jako norma krajowa. Sam poziom "europejski" nie musi być tym, z czym pracownik styka się najczęściej wprost.
- Normą lokalną – w placówkach ochrony zdrowia spotyka się procedury wewnętrzne (lokalne instrukcje, standardy organizacyjne), ale nie jest to standardowa kategoria "typu normy" w sensie normalizacji. To raczej dokumenty wewnętrzne organizacji, a nie formalne normy krajowe/europejskie/międzynarodowe.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się sformułowanie "w Polsce" i pytanie dotyczy tego, co jest najczęściej stosowane w praktyce, najczęściej chodzi o odniesienie do systemu krajowego (normy krajowe) oraz dokumentów faktycznie używanych w placówkach.
