W pierwszej pomocy, gdy poszkodowany jest nieprzytomny i nie oddycha, należy rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową. W typowym algorytmie dla osoby dorosłej podstawowy schemat pracy ratownika to 30 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechy (czyli 30:2). Uciśnięcia mają utrzymać minimalny przepływ krwi do mózgu i serca, a oddechy dostarczają tlen.
Odpowiedź "30:2" jest zgodna z powszechnie nauczanym schematem BLS dla dorosłych. W praktyce ważne jest także to, aby:
- uciskać na środku klatki piersiowej,
- utrzymywać stały rytm i odpowiednią głębokość,
- ograniczać przerwy (zwłaszcza między seriami uciśnięć),
- jeśli dostępny jest defibrylator, użyć go jak najszybciej zgodnie z poleceniami urządzenia.
Pozostałe propozycje są błędne w tym ujęciu:
- "2:30" odwraca kolejność i sens schematu; w RKO kluczowe są serie uciśnięć, a oddechy są dodatkiem w krótkich przerwach.
- "15:2" bywa kojarzone z innymi wariantami postępowania (np. w zależności od wieku poszkodowanego i liczby ratowników), ale nie jest standardową proporcją dla RKO osoby dorosłej w podstawowym schemacie pierwszej pomocy.
- "2:15" jest nieprawidłowe zarówno przez odwrócenie proporcji, jak i przez brak zgodności z typowym cyklem uciski–oddechy.
W kontekście porażenia prądem elektrycznym dodatkowo kluczowe jest bezpieczeństwo ratownika: przed podejściem należy przerwać dopływ prądu lub odsunąć poszkodowanego w sposób bezpieczny (bez kontaktu z przewodzącymi elementami). Dopiero wtedy ocenia się przytomność i oddech oraz w razie potrzeby rozpoczyna RKO.
