Stosunek 30:2 oznacza, że w trakcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej wykonuje się 30 uciśnięć klatki piersiowej, po czym podaje się 2 oddechy ratownicze, a następnie cykl jest powtarzany. Taki schemat ma na celu utrzymanie możliwie ciągłego przepływu krwi (dzięki uciśnięciom), przy jednoczesnym zapewnieniu minimalnej wentylacji (dzięki oddechom).
Dlaczego poprawne jest właśnie "30:2"?
- Uciśnięcia są kluczowe dla podtrzymania krążenia w nagłym zatrzymaniu krążenia, dlatego ich liczba w cyklu jest wysoka.
- Oddechy ratownicze są dodawane w liczbie 2, aby uzupełnić tlen, ale jednocześnie nie przerywać uciśnięć na zbyt długo.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "10:1" i "5:1" zawierają zbyt mało uciśnięć w cyklu, co zaniża udział najważniejszego elementu RKO, czyli podtrzymania przepływu krwi. Takie proporcje nie są standardem nauczanym w podstawowej RKO.
- "15:2" może kojarzyć się z innymi wariantami działań ratowniczych lub starszymi/alternatywnymi schematami, ale jako ogólna odpowiedź na pytanie o standardowy stosunek uciśnięć do oddechów jest niewłaściwa.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz pytanie o stosunek uciśnięć do oddechów w RKO i nie ma dodatkowych informacji (wiek, dwóch ratowników, szczególne sytuacje), najczęściej oczekuje się odpowiedzi zgodnej ze standardową procedurą podstawową, czyli "30:2".
