Roztwory nadtlenku wodoru o wysokim stężeniu (np. perhydrol ok. 30% H2O2) stanowią istotne zagrożenie dla personelu, ponieważ mogą powodować uszkodzenia tkanek na drodze chemicznej. Podczas przygotowywania rozcieńczenia do roztworu 3% kluczowym ryzykiem praktycznym jest rozprysk lub przypadkowe naniesienie cieczy na skórę, błony śluzowe albo do oczu. Taka ekspozycja może skutkować bólem, zaczerwienieniem i uszkodzeniem powierzchni tkanek, czyli oparzeniem chemicznym.
Odpowiedź "możliwość wystąpienia poparzenia termicznego" nie jest typowym, pierwszoplanowym zagrożeniem wynikającym z właściwości H2O2 jako substancji żrącej/utleniającej. Nawet jeśli podczas mieszania może wydzielać się ciepło, w realiach aptecznych ryzyko urazu jest zwykle związane z działaniem chemicznym roztworu, a nie z temperaturą.
Odpowiedź "wydzielanie się związków toksycznych" jest myląca: przy samym rozcieńczaniu nadtlenku wodoru wodą nie oczekuje się powstawania "toksycznych związków" jako standardowego efektu. Zagrożenia mogą rosnąć przy zanieczyszczeniu, kontakcie z katalizatorami lub nieprawidłowym doborze naczyń/materiałów, ale nie jest to sedno pytania.
Odpowiedź "wydzielanie się związków o nieprzyjemnym zapachu" również nie opisuje typowego, głównego ryzyka. Nieprzyjemny zapach nie stanowi tu podstawowego czynnika niebezpiecznego w porównaniu z żrącym działaniem roztworu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się wysokie stężenie reagentu i czynność rozcieńczania, w pierwszej kolejności rozważ ryzyko żrącości i rozprysków oraz konsekwencje kontaktu z tkankami.
