Zadaniem smaru jest wytworzenie filmu smarnego między współpracującymi powierzchniami (np. w łożyskach, prowadnicach, przekładniach). Gdy smar jest zbyt rzadki (ma zbyt małą lepkość lub łatwo się upłynnia), film smarny może być za cienki albo przerywany.
W takiej sytuacji:
- Rośnie tarcie, bo powierzchnie częściej pracują w warunkach tarcia mieszanego lub granicznego, zamiast być trwale rozdzielone warstwą smaru.
- Zwiększa się zużycie (ścieranie, zatarcia, mikrouszkodzenia), ponieważ kontakt metalu z metalem staje się częstszy.
- Może dojść do przegrzania węzła tarcia: większe tarcie oznacza większą ilość ciepła wydzielanego podczas pracy, co dodatkowo pogarsza własności smaru i może uruchomić "spiralę" pogarszania smarowania.
- Wzrasta ryzyko korozji: smar o niewłaściwych parametrach może gorzej izolować powierzchnie od wilgoci i zanieczyszczeń, a także szybciej tracić właściwości ochronne.
Dlatego odpowiedź "Wszystkie powyższe odpowiedzi są prawidłowe" jest uzasadniona: przegrzewanie, korozja i zwiększone zużycie mogą być powiązanymi konsekwencjami zbyt rzadkiego smaru.
Pozostałe odpowiedzi nie są błędne merytorycznie, ale są niepełne, bo wskazują tylko jeden skutek. W praktyce niewłaściwe smarowanie rzadko kończy się jednym objawem — zwykle pojawia się ich kilka (temperatura, hałas, luz, ślady zużycia), dlatego podczas obsługi należy reagować wcześnie: sprawdzić dobór smaru, warunki pracy i ewentualne zanieczyszczenia.
