Podczas spoinowania (fugowania) część zaprawy spoinującej pozostaje na powierzchni płytek. Do zebrania tego nadmiaru standardowo stosuje się pacę gumową, bo spełnia dwa kluczowe wymagania: jest na tyle sprężysta, aby dobrze dopasować się do nierówności okładziny i zebrać masę z lica, a jednocześnie jest na tyle "miękka", aby nie rysować szkliwa ani nie powodować trwałych śladów na płytkach.
Odpowiedź "pacy gumowej." jest więc poprawna, bo dotyczy narzędzia przeznaczonego właśnie do rozprowadzania i wstępnego zebrania zaprawy spoinującej z powierzchni płytek.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych przyczyn technologicznych:
- "pędzla płaskiego." – pędzel nie służy do ściągania świeżej fugi z dużej powierzchni; nie zapewnia kontroli grubości, nie zbiera równomiernie materiału i łatwo rozmazuje zaprawę.
- "szpachelki stalowej." – narzędzie stalowe jest twarde; może rysować powierzchnię płytek (zwłaszcza szkliwionych lub polerowanych) i nie jest narzędziem typowym do tej operacji.
- "pacy stalowej gładkiej." – paca stalowa jest używana m.in. do gładzi i tynków, a nie do usuwania nadmiaru zaprawy spoinującej; także zwiększa ryzyko uszkodzeń i zwykle nie pracuje poprawnie na fugach.
Wskazówka egzaminacyjna: w robotach okładzinowych, gdy w grę wchodzi kontakt narzędzia z widoczną, łatwą do zarysowania powierzchnią, preferuje się elementy gumowe lub z tworzywa. Narzędzia stalowe dobiera się tam, gdzie podłoże jest przeznaczone do dalszej obróbki i nie stanowi gotowej warstwy wykończeniowej.