W analizie powietrza kluczowe jest dobranie techniki, która pozwala oznaczyć dany gaz w mieszaninie z odpowiednią czułością i selektywnością oraz daje możliwość rutynowej pracy (kalibracja, powtarzalność, szybkość).
Spektroskopia UV-VIS jest często wykorzystywana do oznaczeń ilościowych związków, które absorbują promieniowanie w zakresie UV/Vis. Dwutlenek siarki (SO2) wykazuje absorpcję w UV, co umożliwia jego wyznaczanie metodami opartymi o pomiar absorbancji lub procedury spektrofotometryczne stosowane w analityce środowiskowej. Dlatego odpowiedź "Spektroskopia UV-VIS" jest właściwa w kontekście typowych, rutynowych oznaczeń SO2.
- Chromatografia gazowa – bywa stosowana do analizy mieszanin gazów, ale zwykle wymaga odpowiedniego detektora i warunków rozdziału; w praktyce nie zawsze jest najczęstszym wyborem do prostego, rutynowego oznaczania SO2 w powietrzu.
- Spektroskopia absorpcji atomowej (AAS) – jest techniką przeznaczoną przede wszystkim do oznaczania pierwiastków (głównie metali) po atomizacji próbki. Nie jest standardowym narzędziem do oznaczania gazowego SO2 jako związku chemicznego w powietrzu.
- Spektroskopia mas (MS) – może służyć do identyfikacji i oznaczania wielu związków, także w fazie gazowej, ale jest zwykle bardziej złożona i kosztowna; w rutynowej analizie SO2 częściej wybiera się prostsze techniki dedykowane.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy oznaczania gazu zanieczyszczającego powietrze, najpierw rozważ metody spektroskopowe (absorpcja/fluorescencja) jako typowe narzędzia monitoringu i analiz środowiskowych, a dopiero potem techniki "uniwersalne", jak GC czy MS.
